Czy istnieje wizja Wrocławia? Czy istnieją ludzie, którzy takiej wizji szukają oraz walczą o jej realizację? A jeśli tak, to czy wizja ta jest spójna i, przede wszystkim, skuteczna w dzisiejszym postkryzysowym świecie? Wydaje się, że brak dyskusji na tym poziomie powoduje, że pęknięcia między wizją a rzeczywistością w pewnych obszarach nie skutkują krytyką merytoryczną i poszukiwaniem rozwiązań, a doraźnymi walkami politycznymi.

Dla kogo jest Wrocław? Gdzie powinien być za 10-20 lat? Czy mamy szanse, aby stać się miastem rozpoznawalnym, w sytuacji gdy w tej perspektywie Unia Europejska najprawdopodobniej stanie się peryferiami Świata, o czym świadczy choćby najmocniej doświadczający naszą stolicę finansową – londyńskie City – kryzys.

Prawdopodobnie przez kilka najbliższych lat Polska będzie liderem rozwoju na naszym kontynencie, co oznacza rozwój naszego miasta. Tylko, że naśladujemy błędy popełniane już kiedyś. To choćby fascynacja samochodem i blokowiskami, jak na Zachodzie w latach "60, brak partycypacji społecznej skutkujący inwestycjami niespełniającymi wymagań użytkowników, rozlewanie się miasta, wymuszające niezwracające się nakłady na infrastrukturę, powolny kryzys centrum, czego doskonałym przykładem jest ilość klientów Renomy, przy jednoczesnym pomyśle na budowę kolejnych blaszanych centrów handlowych na przedmieściach.

Wrocław już przed wojną miał konkurs na swą rozbudowę. Założenia, to m.in. miasto dla miliona mieszkańców. Może poszukajmy założeń rozwoju na najbliższe 20 lat?